Žorsteins saga hvķta

1. kafli

Mašur hét Ölvir hinn hvķti. Hann var Ósvaldsson, Göngu-Hrólfssonar, Öxna-Žórissonar. Hann var lendur mašur ķ Noregi og bjó ķ Naumudal. Hann stökk fyrir ófriši Hįkonar jarls į Yrjar og dó žar. Hann įtti einn son barna er Žorsteinn hét og var kallašur Žorsteinn hvķti. Hann fór žegar eftir andlįt föšur sķns śt til Ķslands meš alla fjįrhluti sķna og kom skipi sķnu ķ Vopnafjörš. En žį var lokiš landnįmum į öllu Ķslandi.

Sį mašur bjó žį aš Hofi ķ Vopnafirši er hét Steinbjörn og var kallašur körtur og hafši honum žar land gefiš Eyvindur föšurbróšir hans, allt į milli Vopnafjaršarįr og Vesturdalsįr. Steinbjörn var eyšslumašur mikill ķ bśinu.

En er Žorsteinn vissi žaš aš lönd öll voru numin įšur fór hann į fund Steinbjarnar og kaupir hann aš honum land og reisir bę į Tóftavelli og bjó žar nokkura vetur og varš honum gott til fjįr og metnašar. Hann hafši skamma stund ķ bśi veriš įšur hann fór og leitaši sér rįšs og baš konu žeirrar er Ingibjörg hét og var hśn dóttir Hróšgeirs hins hvķta Hrafnssonar. Hennar fékk hann. Viš žessari konu įtti hann fimm börn. Sonur hans hét Önundur en annar Žóršur, žrišji Žorgils. Dętur hans hétu Žorbjörg og Žóra. Žorgils var hinn mannvęnlegasti mašur.

Žorsteinn gręddi fé ķ įkafa. Steinbirni kört varš féfįtt og fór į fund Žorsteins og beiddist fjįrlįns af honum. Žorsteinn er og góšur af fjįrlįninu og žangaš til tekur hann lįn af Žorsteini aš haršla mjög eyšist fé Steinbjarnar og žykir Žorsteini versna skuldunauturinn og žykir óvķs skuldastašurinn aš Steinbirni. Og nś heimtir hann féiš og lżkst meš žvķ žeirra fjįrreišur aš Steinbjörn geldur Žorsteini Hofland og fór Žorsteinn byggšum til Hofs og kaupir sér gošorš og gerist hinn mesti sveitarhöfšingi. Hann var allra manna vinsęlastur.

Og er Žorsteinn hafši bśiš marga vetur aš Hofi žį geršust žau tķšindi aš herbergjum hans aš Ingibjörg tók sótt og andašist. Žorsteini žótti žetta skaši mikill en hélt žó bśi sķnu sem įšur.

2. kafli

Mašur hét Žórir. Hann var sonur Atla er bjó ķ Atlavķk fyrir austan vatn. Žar eru nś saušhśs. Žórir var kvongašur. Kona hans hét Įsvör og var dóttir Brynjólfs hins gamla. Žau Žórir įttu tvö börn. Hét sonur žeirra Einar en Įsvör dóttir. Einar var vasklegur og eigi stór mašur, hįvašamašur mikill og ķ mešallagi vinsęll. Įsvör var kvenna vęnst og vinsęlust.

Žaš geršist til tķšinda į hag Žorsteins hvķta aš hann tók augnaverk svo mikinn aš žar fyrir missti hann sjónina, žykist vanfęr til umsżslu, ręšir nś um viš Žorgils, bišur hann taka viš lišinu. Žorgils sagši žaš skylt aš hann veitti slķkt fulltingi er hann mį. Fašir hans ręšir viš hann aš hann fįi sér kvonfang og bišji Įsvarar Žórisdóttur. Og žaš varš og fór hśn meš honum til bśsins og tókust meš žeim įstir góšar og įttu tvö börn. Sonur žeirra hét Helgi en dóttir Gušrśn. Žorgils var žį vel tuttugu vetra.

3. kafli

Hrani hét mašur og var kallašur gullhöttur. Hann var fóstri Žorgils en fręndi Įsvarar. Hann var hįvašamašur mikill og var heimamašur aš Hofi og var kallašur grįlyndur.

Žorkell hét mašur og var kallašur flettir. Hann var heimamašur aš Hofi og fręndi žeirra Hofverja, mikill og sterkur.

Žorbjörn hét mašur. Hann bjó ķ Sveinungsvķk. Žaš er į milli Melrakkasléttu og Žistilsfjaršar. Žorbjörn var drengur góšur og rammur mašur aš afli, vinur góšur Žorsteins hvķta.

Mašur er nefndur Žorfinnur. Hann bjó aš Skeggjastöšum ķ Hnefilsdal. Hann įtti og enn annaš bś. Žorgeršur hét kona hans. Žau įttu žrjį sonu og hét Žorsteinn sonur žeirra og var kallašur fagri, annar Einar, žrišji Žorkell. Allir voru žeir mannvęnlegir. Žorsteinn var fyrir žeim bręšrum. Hann var fullkominn aš aldri er hér er komiš sögunni.

Kraki hét mašur og bjó hann į žeim bę er heitir į Krakalęk. Kraki var vel aušigur mašur, kvongašur mašur og hét kona hans Gušrśn. Žau įttu dóttur eina barna er Helga hét og var allra kvenna frķšust og žótti sį kostur bestur ķ Fljótsdalshéraši.

Žess er getiš aš Žorsteinn fagri beiddist fjįrlįnstillaga af föšur sķnum og kvašst vilja fara af landi į brott. Žorfinnur kvaš svo vera skyldu. Leggur hann til slķkt sem hann beiddist. Hefir hann veriš ķ förum nokkur sumur, veršur honum gott til fjįr og metnašar og hvert sinn er hann var utan lagši hann nokkuš eftir af fjįrhlut žeim er hann žóttist žurfa og fašir hans.

Og eitt vor er Žorsteinn var śt hér um veturinn kemur Einar Žórisson aš mįli viš föšur sinn og beišist af honum tillags og segist vilja fara til félags viš Žorstein. Žorsteinn kvašst eigi mundu synja Einari félags og gefur honum skip hįlft og telur žó aš honum segi ķ mešallagi hugur um félag žeirra fyrir sakar óvinveitts skaplyndis Einars.

Žeir fóru utan og lögšu félag saman. Žorsteinn heldur öllu til viršingar Einari og virti hann ķ öllu mest og žó lagšist svo aš Žorsteinn var meira viršur en Einar af öšrum mönnum fyrir žess sakar aš hann reyndist góšur drengur og vinveittur ķ skaplyndi. Fór vel um stund félag žeirra.

4. kafli

Žaš er sagt einn vetur aš žeir voru utan hér fóstbręšur aš Žorfinnur kemur aš mįli viš Žorstein, hvern hann ętlaši sinn rįšahag aš sumri. Žorsteinn kvešst utan ętla. Žorfinnur kvašst heldur vilja aš hann tęki viš bśi meš honum. Žorsteinn svarar og sagšist engan hug hafa į žvķ en kvaš hann slķkt hafa af hans góssi sem hann vildi. Žorsteinn hafši mikiš fé ķ förum.

Žorfinnur lést hugsaš hafa rįš fyrir honum og lést vilja bišja honum til handa Helgu Krakadóttur. Žorsteinn kvaš sér žaš ofrįš er hśn stóš ein til alls arfs eftir Kraka. Žorfinnur kvaš vera jafnręši bęši fyrir ęttar sakar og mannanar.

Fara žeir nś og vekja žetta mįl viš Kraka. Hann kallar sér žetta vel aš skapi. Var žetta mįl upp boriš fyrir Helgu og fundust eigi afsvör ķ hennar mįli. Voru žeir vottar aš heitorši Žorsteins. Žorsteinn vildi fara utan fyrst en rįš skyldi takast žį er hann kęmi aftur.

Fara žeir Žorsteinn og Einar og tekur Žorsteinn skyrbjśg ķ hafi aš žvķ er žeir kalla og varš hann eigi lišfęr. Menn hlógu aš honum og var Einar upphafsmašur aš žvķ. Og er žeir komu til Noregs leigšu žeir žar skemmu eina en gįfu engan gaum aš Žorsteini. Hann lį žar allan vetur. Einar spottar hann mjög og lét kveša um hann.

Og um voriš hitti Einar Žorstein og bišur hann fjįrskiptis, lést vilja hafa einn skip og kvaš sér žykja Žorsteinn ólķklegur til utanferšar. Žorsteinn kvaš eigi fjarri žvķ fariš hafa sem hann gat um skaplyndi Einars. Žeir skipta um voriš fjįrhlut svo aš Einar kaus en Žorsteinn skipti śr rśmi sķnu.

Einar hlaut skipiš og hélt til Ķslands um sumariš. Og er hann kom śt var hann spuršur tķšinda. En hann kvašst eigi kunna tķšindi greinilega aš segja, kvaš Žorstein eigi daušan hafa veriš sérlega en žó hefši hann eigi ólķklegur veriš aš hann mundi eigi aftur koma. Einar reiš til föšur sķns og svķvirti mjög Žorstein ķ allri frįsögu.

Um haustiš kom skip af hafi ķ Reyšarfjörš. Einar reiš til skips og keypti aš Austmanni aš hann segši andlįt Žorsteins og svo gerši hann og allir skipmenn. Einar kom heim og sagši andlįt Žorsteins og kvaš hann hafa fengiš herfilegan dauša žann vetur.

5. kafli

Einar baš föšur sinn aš hann skyldi bišja Helgu Krakadóttur. Žórir kvaš svo vera skyldu. Nś fara žeir heiman og koma til Kraka og vekja bónorš viš hann fyrir hönd Einars. Kraki kvašst įšur vilja vita til vķss andlįt Žorsteins en lést žį mundu gefa Einari konuna ef žaš vęri įšur til vķss vitaš. Žórir kvaš žaš eigi sannlegt aš Einar vęri vonbišill žeirrar konu er skjótt var heitin Žorsteini. Kraki lét eigi gangast svör žessa mįls.

Fara žeir fešgar heim viš svo bśiš og litlu sķšar rķšur Einar noršur til Hofs og segir Žorgilsi bónoršiš og kvešur sér hafa veriš neitaš.

Hrani var hjį og svaraši svo: "Illa koma žér Einar ķ hald góšir fręndur ef žś skalt eigi fį konu žessa," kvaš honum og lķtiš stoša aš vera ķ vinįttu viš Žorgils ef hann skyldi einskis meta žessa sneypu er Einari var ger.

Žorgils svarar: "Mér viršist Kraki viturlega meš fara og mundi eg svo gera ef eg ętti hans hlut."

Satt eitt sagši Einar frį oršum Kraka en žó eggjaši Hrani Žorgils aš fara meš honum. Žorgils kvaš eigi létt hugur um segja žó aš žessu rįši yrši komiš ķ hendur honum. Sķšan fóru žeir og hittu Kraka og hafši hann hin sömu svör fyrir sér sem fyrr.

Žorgils męlti žį: "Vera mį aš žś rįšir dóttur žinni en eigi muntu svo undan setja aš žś fįir eigi sakagiftir um annaš."

Kraki męlti: "Eigi mun eg til žess hętta."

Hann fastnaši žį dóttur sķna Einari og hafši sjįlfur brśškaup inni. Kraki skyldi vera śr öllum vanda um kaupbrigši viš Žorstein.

6. kafli

Žaš er frį Žorsteini aš segja aš honum batnaši. Bjó hann skip sitt til Ķslands og kom śt nęsta sumar eftir brśškaupiš ķ Reyšarfjörš og hafši selt Austmönnum skipiš. Hann ętlaši til rįšahagsins viš Helgu og lįta af förum.

Og er hann kom til Ķslands frétti hann alla žessa rįšabreytni. Fór hann žį til fundar viš föšur sinn og létu žó haldast skipsöluna eigi aš sķšur. Žorsteinn lét lķtt į sér finna um žetta mįl. Hann keypti sér skip um veturinn er uppi stóš ķ Bulungarhöfn og bjó žaš aš öllu. Bręšur hans ętlušu meš honum utan og uršu eigi bśnir svo skjótt sem hann žvķ aš žeir fóru aš fjįrheimtingum sķnum um hérašiš. Austmenn vesušust illa er žeirra žurfti aš bķša, bręšra Žorsteins, ef byr kęmi į.

Žorsteinn męlti žį: "Eg mun rķša frį skipi voru og hitta žį og bišja žį aš žeir flżti sér en žér skuluš bķša mķn hiš skemmsta sjö nętur."

Žorsteinn reiš utan eftir Öxarfirši śr Bulungarhöfn og upp į Möšrudalsheiši og ofan til Vopnafjaršar og svo austur yfir Smjörvatnsheiši og svo yfir Jökulsį aš brś og svo yfir Fljótsdalsheiši og austur yfir Lagarfljót og upp meš fljótinu uns hann kom ķ Atlavķk snemma morguns. Žórir var farinn ķ skóg og hśskarlar hans meš honum ofan į Bulungarvöllu. Einar var heima og var eigi upp risinn er Žorsteinn kom aš durunum. Kona var śti er Ósk hét. Hśn spurši hver hinn komni mašur vęri.

Žorsteinn svarar: "Siguršur heiti eg og į eg aš gjalda Einari skuld og vil eg nś afhenda honum og gakk žś inn og vek Einar og biš hann śt ganga."

Žorsteinn hafši spjót ķ hendi og ullhött į höfši. Konan vakti Einar. Hann spurši hver kominn vęri. Hśn sagši aš hann nefndist Siguršur. Einar stóš žį upp og kippti skóm į fętur sér og tók skikkju yfir sig og gekk śt sķšan. Og er hann kom śt kenndi hann Einar aš žar var kominn Žorsteinn og varš Einar nokkuš fįr viš.

Žorsteinn męlti: "Žvķ em eg hér kominn aš eg vil vita hverju er žś vilt bęta mér er žś gabbašir skyrbjśg minn ķ hafi og hlóst aš mér meš hįsetum žķnum og mun eg vera alllķtilžęgur aš."

Einar męlti: "Heimtu fyrst aš öllum žeim er hlógu aš žér. Eg mun žį bęta žér ef allir bęta ašrir."

Žorsteinn svarar: "Eg em ekki svo féžurfa aš eg nenni alla aš sękja og vil eg aš žś bętir fyrir žig."

Einar kvešst eigi bęta mundu og sneri hann undan og til svefnskemmunnar. Žorsteinn baš hann bķša og hrapa eigi svo skjótt til rekkjunnar Helgu. Einar gaf engan gaum aš žvķ er hann męlti. Sķšan lagši Žorsteinn aš Einari meš spjótinu og ķ gegnum hann. Einar féll daušur inn ķ skemmuna. Žorsteinn baš griškonuna greiša ferš Einars.

Žorsteinn rķšur žį hina sömu leiš aftur er hann reiš fram. Hann reiš vestur yfir hįls til sels Žorbjarnar er stóš ķ milli Melrakkasléttu og Ormsįr. Hann spurši Žorbjörn ef bręšur hans hefšu žar komiš en Žorbjörn kvaš žaš eigi vera. Žorsteinn sagši honum tķšindin og baš hann segja bręšrum sķnum aš žeir flżttu sér til skips. Reiš Žorsteinn žį til skips.

Griškona gerši honum Žóri orš og lét segja honum vķg Einars sonar sķns og brį Žórir skjótt viš og fór noršur til Vopnafjaršar meš tvo hśskarla sķna og fór į skipi yfir fljót og til Hofs. Sagši hann žeim Hofsmönnum vķg Einars. Žorgils kvaš sér eigi vel hafa hug um sagt žegar er Einar fékk Helgu. Žeir bįšu hann eftir rķša. Hann lét žį taka hesta sķna. Hrani frżši honum įšur hugar ef hann seinkaši feršinni. Žórir hvarf aftur og gerši žaš aš rįši Žorgils en hśskarlar hans fóru meš Žorgilsi og voru žeir sjö saman og fóru sķšan leiš sķna.

7. kafli

Bręšur Žorsteins rķša til sels Žorbjarnar annan morgun eftir er Žorsteinn hafši žašan rišiš. Žeir höfšu žar dagverš en lögšust sķšan nišur til svefns. Žorbjörn latti žį žessa mjög žvķ aš hann sagši žeim vķg Einars og oršsending Žorsteins en Žorbjörn var vinur hvorratveggja.

Litlu sķšar kom Žorgils og žeir sjö saman. Žorbjörn sagši žeim bręšrum aš žeir Žorgils voru žar komnir og vakti hann žį. Hvergi mįttu žeir undan komast.

Žorbjörn réš žeim aš žeir gręfu žar djśpa gröf ķ selinu fyrir durunum "en eg mun standa ķ durunum."

Og svo geršu žeir.

Žeir Žorgils koma žį aš selinu. Žóttist hann vita aš žeir bręšur mundu žar inni er hrossin voru mędd og nżkomin undan klyfjum.

"Veit eg," segir Žorgils, "aš žeir eru hér."

Žorbjörn svarar: "Žś ert mašur glöggvastur en žó eru žeir bręšur eigi hér sem žś segir. En eg lét fara eftir višum hross mķn og höfum nżtekiš af žeim klyfjar. Eru žau nżkomin frį veturhśsum en įšur gengu žau af rekaströndum til skįlageršar ķ Sveinungsvķk og į eg hrossin."

Žorgils kvašst eigi žessu trśa mundu "og far žś śr durunum og viljum vér rannsaka seliš."

Žorbjörn kvašst eigi žaš gera mundu "sķšan žér trśiš eigi minni tilsögu."

Hrani męlti: "Drepum hann žį ef hann vill eigi fara śr durunum."

Žorgils svarar: "Žį žykir föšur mķnum illa."

Žį bauš Žorkell flettir aš fara į bak hśsinu og hlaupa af vegginum ofan milli Žorbjarnar og duranna og bera hann svo frį durunum og ofan fyrir brekkuna. Žorgils baš hann svo gera. Sķšan breytti Žorkell svo aš Žorbjörn var meš žessari ašferš borinn frį seldurunum. Sķšan bundu žeir hann.

Eftir žaš gengu žeir aš durunum og mįtust žeir um hver žeirra fyrst skyldi inn ganga.

En er Žorgils fann žetta męlti hann: "Eigi veršur oss nś hugmannlega er vér žorum eigi inn aš ganga."

Žorgils hleypur žį inn. Žorbjörn aftaldi hann og sagšist letja hann inn aš ganga en hann gaf engan gaum aš oršum hans. Hann hafši skjöldinn yfir höfši sér. Hann snarar žį inn og hljóp ķ gröfina og drįpu žeir bręšur hann žar ķ gröfinni. Sķšan rufu förunautar Žorgils seliš og sóttu žį bręšur um stundar sakar. Hrani gullhöttur lį į selvegginum og koglaši žann veg inn. Žį var hann lagšur spjóti ķ höndina. Žeir bręšur vöršust bęši vel og drengilega en féllu bįšir žar aš sķšustu meš góšan oršstķr. Žar féllu og bįšir hśskarlar Žóris og hinn žrišji mašur, Žorgils Žorsteinsson, er žį var žrķtugur aš aldri.

Žorbjörn var leystur sķšan eftir fundinn. Hann fęrši alla vöru žeirra bręšra ķ Bulungarhöfn til skips og sagši Žorsteini tķšindin. Žorsteinn kvaš Žorbjörn žetta vel gert hafa og skiljast meš mikilli vinįttu.

Žorsteinn fór utan um sumariš og var į brottu fimm vetur. Kom hann sér vel viš höfšingja og žótti hinn röskvasti mašur.

Hrani gullhöttur kom heim til Hofs og sagši Žorsteini hvķta aš synir Žorfinns tveir vęru fallnir og hśskarlar Žóris tveir.

Žorsteinn spurši: "Hvar er Žorgils sonur minn?"

Hrani svarar: "Hann er og fallinn lķka."

Žorsteinn męlti: "Fjandlega segir žś frį tķšindum. Illt hefir jafnan af žér hlotist og žķnum rįšum."

Žetta žótti mönnum mikil tķšindi žį er spuršust. Um sumariš eftir voru mįl til bśin į hendur Žorsteini Žorfinnssyni og varš hann sekur um vķg Einars. Brodd-Helgi var žį žrevetur er fašir hans var drepinn og var žį žegar efnilegur mašur aš jöfnum aldri.

Žorsteinn Žorfinnsson fór til Ķslands aš fimm vetrum lišnum og kom skipi sķnu ķ Mišfjörš. Hann reiš žegar noršur til Hofs viš fimmta mann. Brodd-Helgi var žį įtta vetra gamall og lék sér į hlašinu śti og bauš žeim öllum žar aš vera. Žorsteinn spurši hvķ hann lašaši gesti. Hann kvašst žar allt eiga meš afa sķnum. Žeir Žorsteinn Žorfinnsson gengu inn eftir žaš. Žorsteinn hvķti kenndi farmanna daun og spurši hverjir komnir vęru. Žorsteinn Žorfinnsson segir hiš sanna.

Žorsteinn hvķti męlti: "Hvort žótti žér of lķtil mķn skapraun ef žś sóttir mig eigi heim, blindan karl og gamlan?"

Žorsteinn Žorfinnsson svarar: "Eigi gekk mér žaš til heldur hitt aš eg vil bjóša žér sjįlfdęmi fyrir Žorgils son žinn og hefi eg ęriš góss til žess aš bęta hann svo aš eigi hafi annar mašur dżrri veriš."

Žorsteinn hvķti kvašst eigi vilja bera Žorgils son sinn ķ sjóši. Žorsteinn Žorfinnsson og var kallašur Žorsteinn fagri, hann sprettur žį upp og leggur höfuš sitt ķ kné Žorsteini hvķta nafna sķnum.

Žorsteinn hvķti svarar žį: "Eigi vil eg lįta höfuš žitt af hįlsi slį. Munu žar eyru sęmst sem uxu. En žį geri eg sętt okkar ķ millum aš žś skalt fara hingaš til Hofs til umsżslu meš allt žitt og ver hér mešan eg vil en žś sel skip žitt."

Žessari sętt jįtar Žorsteinn fagri. Og er žeir kumpįnar gengu śt lék sveinninn Helgi Žorgilsson sér aš gullreknu spjóti er Žorsteinn fagri hafši sett hjį durunum er hann gekk inn.

Žorsteinn fagri męlti viš Helga: "Viltu žiggja aš mér spjótiš?"

Helgi ręšst žį um viš Žorstein hvķta fóstra sinn hvort hann skyldi žiggja spjótiš aš Žorsteini fagra. Žorsteinn hvķti svarar, baš hann žiggja vķst og launa sem best.

Žorsteinn fagri var eina nótt aš Hofi ķ žaš sinni. Žorsteinn fagri fór til skips sķns og seldi žaš. Sķšan fęrši hann sig til Hofs ķ Vopnafjörš meš allt sitt. Hann fęrši mjög fram kvikfé Žorsteins hvķta nafna sķns.

En er hann hafši žar veriš nokkura stund žį vildi Žorsteinn hvķti aš Žorsteinn nafni hans bęši Helgu Krakadóttur og svo gerši hann. Žorsteinn hvķti var ķ ferš meš honum og gengu žau mįl vel fram og žótti Kraka žetta gert eftir sķnu skaplyndi. Fór Helga žį til Hofs meš Žorsteini fagra žvķ aš Žorsteinn hvķti vildi brśškaupiš inni hafa žvķ aš hann žóttist hrumur til aš fara aš sękja brśškaupiš annars stašar og af žvķ var svo gert. Bošiš fór vel fram. Voru samfarar žeirra góšar.

Įtta vetur var Žorsteinn fagri aš Hofi meš nafna sķnum og var honum ķ sonar staš ķ allri umsżslu.

Og žį er svo var komiš tķmum męlti Žorsteinn hvķti til nafna sķns: "Vel hefir žś gefist mér og ertu röskur mašur og drengur góšur um alla hluti og vel aš žér bśinn. Nś vil eg aš žś bregšir žessu rįši og svo föšur žķns og Kraka mįgs žķns og rįšist allir til utanferšar meš allt žaš er žér eigiš žvķ aš eg ętla Helga fręnda mķnum og fóstra gerast mjög žungt til žķn. En hann er nś įtjįn vetra gamall. En žaš er lķkast aš eg verši mašur ekki langlķfur héšan af en eg vildi aš viš skildumst vel en Helgi fręndi minn mun verša ofsamašur mikill og engi jafnašarmašur. Nś haf žś rįš mitt um žetta og ver hér eigi lengur en eg legg rįš til."

Žorsteinn fagri kvaš svo vera skyldu. Žorsteinn fagri keypti tvö skip og fór utan meš allt sitt skuldališ. Žorfinnur fašir hans fór og utan og Kraki mįgur hans. Žeir komu noršarlega viš Noreg og fóru um sumariš eftir noršur į Hįlogaland og ķlentust žar meš öllu liši sķnu. Bjó Žorsteinn fagri žar į mešan hann lifši og žótti hinn vaskasti mašur.

8. kafli

Helgi óx upp meš Žorsteini hvķta fóstra sķnum. Hann geršist mikill mašur og sterkur, brįšger, vęnn og stórmannlegur og ekki mįlugur ķ barnęsku, ódęll og óvęginn žegar į unga aldri. Hann var hugkvęmur og margbreytinn.

Žaš var einn dag aš Hofi er naut voru aš stöšli, žar var grišungur einn kominn til nautanna, mikill og stór. Annar grišungur var heima fyrir, mikill og ógurlegur, er žeir fręndur įttu. Helgi var žį śti staddur og sį aš grišungarnir gengust aš og stöngušust og varš heimagrišungurinn vanhluta fyrir bśigrišunginum.

En er Helgi sér žaš gengur hann inn og sękir sér mannbrodda stóra og bindur žį framan ķ enniš į heimagrišunginum. Sķšan taka žeir til og stangast sem įšur allt žar til er heimagrišungurinn stangar hinn til daušs. Höfšu mannbroddarnir gengiš į hol.

Žótti flestum mönnum žetta vera bellibragš er Helgi hafši gert. Fékk hann af žessu žaš višurnefni aš hann var kallašur Brodd-Helgi en žį žótti mönnum žaš miklu heillavęnlegra aš hafa tvö nöfn. Var žaš žį įtrśnašur manna aš žeir menn mundu lengur lifa sem tvö nöfn hefšu. Skjótt var žaš aušséš į Helga aš hann mundi verša höfšingi mikill og engi jafnašarmašur.

Einn vetur lifši Žorsteinn hvķti sķšan er žeir Žorsteinn fagri skildu og žótti hann veriš hafa hiš mesta mikilmenni.

Geitir ķ Krossavķk įtti Hallkötlu dóttur Žišranda hins gamla Ketilssonar žryms, sonar Geitis og Hallkötlu. Meš žeim Geiti og Brodd-Helga var vinįtta mikil ķ fyrstu en minnkašist svo sem į leiš og varš śr fullur fjandskapur sem segir ķ Vopnfiršinga sögu.

Og lżkur hér sögu Žorsteins hins hvķta.