Hrana saga hrings

1. kafli - Fr Gnpa-Bri ok sonum hans

Brr ht mar, sonr Heyangrs-Bjarnar hersis r Sogni. Hann fr t til slands landnmat ok nam Brardal allan fr Klfborgar til Svartr beggja vegna. Hann bj at Lundarbrekku. Hans synir vru eir orsteinn ok Sigmundr, Nefsteinn ok Egill.

Bri tti eigi vira vel dalnum ok eiri v ekki ar til lengdar. Eitt vor sendi hann syni sna sur yfir heiar at forvitnast, hversu ar flli t verttufar. Var at um gi. Kmu eir aftr at hlfs mnaar fresti ok ltu vel af landi. Fundu eir gubitla ok annan grr. Annat vor tk Brr sik upp me allan sinn varna ok fr sur Vonarskar, ar n heitir Brargata. Hann nam san Fljtshverfi ok bj at Gnpi, ok var hann v Gnpa-Brr kallar.

En Egill, sonr Brar, bj eftir at Lundarbrekku. Hann tti Salgeri, dttur ris snepils at Lundi. eirra sonr var Hrani hringr, sem v var kallar hringr, at hann hafi rauan hring vinstri kinn. Hrani var snemma gerviligr ok inn mesti mar.

2. kafli - tkoma Helga krks ok landnm

Mar er nefndr Helgi krkr, sonr Golaugs sgeirssonar r Sogni. Hann fr fr Sureyjum til slands ok hlt skipi snu Skjlfandafljtss. Hann var skyldr Agli Lundarbrekku ok orsteini Reykjahl. Helgi rei fr skipi snu at Lundarbrekku. eir fegar tku vel vi honum, ok var hann ar um hr.

Eitt sinn kom hann at mli vi Egil, at hann vildi stafestast ar dalnum, en var allr Brardalr byggr.

Egill mlti: "Hugat hefi ek at blfestu hr fram til dala, ok er va mjk byggiligt, ok skaltu eiga land allt milli Skjlfandafljts ok Mjadalsr fram til Sanda."

Eftir etta riu eir Egill ok Helgi krkr at heiman ok skouu landit ok klluu Krksdal fram me fljti. Helgi reisti b Krksdal ok kallai Helgastai. Hann tti konu , er Hallveig ht.

Mikill vinskapr var me eim Hrana hring ok Helga krk, ok var hann oft me Helga. Gaf Helgi honum marga gta gripi, meal hverra var sax eitt, it bezta ing. N la svo fram tmar, at eigi bar til tenda.

3. kafli - Hrani hefndi Vakrs ok v Sigfs

at var eitt haust, at menn skyldu leita geldfjr sns til fjalla. Vakr ht einn sauamar Helga, er fjrleit fr samt rum. Hrani fr lka. eir ttu fjallgngur saman vi Mvetninga. bj Gauti Gautlandi. Hj honum var mar, er Sigfss ht, mesta illmenni ok sndi mrgum jfnu sinn. Hann fr ok fjrleit me Mvetningum.

Svo bar til, at eir hittust, Vakr ok Sigfss, ok gengu saman um hr, ar til eir hittu sauahp ok eltu hann lengi dags, unz eir kmu at gj einni. ar nu eir sauunum ok knnuu . tti Helgi krkr sauina. Meal annarra var ar einn saur rum strri, er Vakr tti sjlfr. Sigfss falar sauinn ok kvest jafnvel vilja hafa hann fyrir mak sitt. Vakr frist undan ok vildi eigi lta sauinn. Kfuu eir n um etta, ar til Sigfss hefr upp xi sna ok hggr til Vakrs, svo heila st.

v kom Hrani ok frunautar hans ok sj, hvat um var, at Vakr er veginn. Spyrr n Hrani Sigfs, hverju etta sti, en Sigfss segir slkt er var af viskiptum eirra.

Hrani mlti: "Va kemr fram jfnur inn ok illmennska, ok vil ek n hefna hans r."

Sigfss mlti: "Eigi mlist ek undan r," ok hleypr at Hrana ok hggr til hans me xinni, en hann br skildi fyrir sik. Kom hggit utan hnt ok renndi t af. Var at allstrt sr. N hggr Hrani aftr til Sigfsar saxinu Helganaut. Kom at hgg handlegginn ok nam brott xlina vi suna, ok fll hann at vonum daur nir.

Var n mikill krytr um etta milli Mvetninga ok Hrana. Heygu eir ar Sigfs. Ok eftir etta sneru menn til bygga me f sitt, er fundit hfu.

4. kafli - Aur Gautlandi grddi Hrana

N rr Hrani hringr at Mvatni til orsteins, frnda sns, Reykjahl. Tk orsteinn honum vel ok spyrr tenda. Hrani sagi slkt er til bar um vgin ok ba hann n sjr.

Sndi Hrani orsteini sr sitt ok kvast heyrt hafa, at kona Gauta Gautlandi vri inn bezti lknir. "Vildi ek, at frir me mr angat ok frimltumst vi Gauta mn vegna um vg Sigfsar."

orsteinn svarar: "Vel er at, frndi, ek tali nu mli vi hann um sttir. Hann er lka vinr minn ok gr drengr, ef vel er leitat."

Ok eftir etta riu eir bir at Gautlandi ok fundu Gauta tiskemmu sinni. Hann heilsar eim orsteini vel ok spyrr tenda.

orsteinn mlti: "Erendi ek vi ik, Gauti, ok er r at at segja, at Sigfss, heimamar inn, er veginn af Hrana hring, frnda mnum."

Sagi orsteinn ll viskipti eirra ok kvast vilja koma sttum mini Gauta ok Hrana, tekr n upp fingrgull ok ba Gauta at iggja.

Bnda leizt vel hringinn, tk vi ok mlti: "Illa tkst etta til, v Sigfss tti dll vi flesta, reyndist hann mr trr, en skum vinttu okkar mun ek eigi til eftirmla skja um vgit."

kkuu eir honum or sn, ok sndi Hrani Gauta sr sitt ok kvast heyrt hafa, at Aur, kona hans, vri bezti lknir. "Vildi ek dvelja hj r um hr," segir hann, "mean hn geri at srinu."

Gauti lofai v, ok var Hrani eftir, en orsteinn fr heim Reykjahl. N skoar Aur srit, ok var at mjk vont. Var hann ar tvo mnui til ess, at hann var nr fullgrinn, ok fr san heim aftr til fur sns. Bar n eigi framar til tenda at sinni.

5. kafli - Hraldr v Gauta ok fll fyrir Hrana

Hraldr galti ht mar. Hann bj Torfastum Vopnafiri. Hann var brir Sigfsar, er Hrani drap, hroamar mesti ok illr virskiptis. tti hann ok sktt va. Frtti hann n fall brur sns ok var mjk illa vi, heitir n at hefna. Br hann sik n at heiman vi sjaunda mann ok fr um fjall vestr allt at Mvatni. Var at nsta sumar eftir fall Sigfsar. Koma eir s dags at Gautlandi. Gauti var tni ok hskarlar rr. Gauti heilsar Hraldi ok bau gisting um nttina.

Kvast Hraldr at iggja mundu. "Hefi ek," segir hann, "erendi vi ik, ea er Sigfss, brir minn, hr?"

Gauti mlti: "Eigi er hann hr." Ok segir hann n Hraldi galta allan mlavxt ok br honum fbtr fyrir Sigfs vegna Hrana hrings.

En Galti kvast ekkert iggja vilja utan lf Hrana, - "ok vildi ek, at vsair mr lei til Hrana ok styrktir mik at hefna brur mns."

Gauti svarar: "Aldri styrki ek til at vinna Hrana, ok b ek enn btr fyrir hann, ella geng ek li me honum."

Galti svarar: "Hrakliga ferr r at mli eftir Sigfs. Var hann me r vel ok lengi ok vann dyggiliga, en n viltu engu slkt umbuna, at er eigi neinu s vert, ok er makligt, at njtir ess at nokkuru."

Reiir hann n upp xi ok hj til Gauta, en Gauti br sr undan, ok missti hann hggsins. Spjt st tninu, ok grpr Gauti at ok sktr at Galta, en hann br skildi fyrir ok sakai eigi. N hlaupa hvorirtveggju til vopna, ok stti Hraldr mjk fast at Gauta, ok lyktai svo, at Gauti fll ok einn hskarl hans.

En hina tvo tku eir, ok ht Galti eim f, ef eir vsuu eim trliga lei til Lundarbrekku, en rlarnir lofuu v, ok lt Galti annan eirra fara undan ok njsna, hvort Hrani vri ar. rllinn fr ok var varr vi, at Hrani var eigi heima. Hafi hann verit me Helga krk um tma. Lt n rllinn Galta vita etta, ok ra eir n leiar sinnar nu saman, ok vsuu rlarnir honum veg allt at Skjlfandafljti ok yfir at Hrafnabjrgum. Ra eir fram Krksdal, ar til eir litu, hvar viarhlss mrg vru. ar sj eir ok rj menn. Einn eirra leizt eim vaskligr. Hann gengr til Hralds, heilsar honum ok spyrr at nafni, en Galti sagi it sanna ok spyrr, hvat hann heiti. En mar s, er fyrir var, kvast Hrani heita ok vera sonr Egils Lundarbrekku.

Galti mlti: "Vel berr n veii, at vit hittumst hr, ok er ek brir Sigfsar, er drapst fyrra sumar, ok kom ek n at hefna hans r. Hefi ek n drepit Gauta Gautlandi ok einn rl hans, en tveir fylgja mr til n hingat, ok muntu n f smu laun sem hann."

Hrani svarar: "Eftir ttu at afgreia mr au, ok essliga lzt mr sjlfr sem feig kalli at r, ar hefir mik heim sttan eim hug, ok muntu segja mr viskipti ykkar Gauta, r leggr mik at velli."

Galti segir fr it sanna ar um ok mlti san: "S n framar dugr r en merbikkju roskinni, hefndu hans n."

Hrani mlti: "Vit skulum bir reyna me okkr, en menn vorir sitji sj, v jafnt er liit."

Galti svarar: "Njta mun ek lis mns, ok bleyist mjk, ok finnst mr sem srt n feigr"

"Svo ferr sem aunar," segir Hrani. "Lzt mr duglauss, ar vill nast mr, ok mun ek eigi undan renna."

Hann hafi hj sr sverit Helganaut ok skjld sinn, ok er at n fyrst hr eftir, at Galti leggr spjti snu gegnum annan fylgjara Hrana, svo at hann fll daur nir.

mlti Hrani: "Saklauss var essi vi ik, ok rstu n lgsta gar, en efar ik at gangs mts vi mik."

Galti mlti: "Slka fr muntu fara sem fylgjari inn."

Ok v hleypr hann at Hrana ok leggr skjldinn me spjtinu, en Hrani bar af sr ok var eigi srr. hggr Hrani til Galta skjldinn ok klauf hann. Fekk hann ok sr lrit. N eggjar hann menn sna at skja at Hrana. jta eir n kafa allir ok skja at Hrana. Drepr hann ar n fjra af eim, en Galti hopar undan.

mlti Hrani: "Nr mttu n gangs vera, ef hyggr at hefna brur ns mr, ok er r ekki smd at eggja ara, en ora hvergi sjlfr nrri at koma."

sagi Galti til manna sinna: "Skjum n allir senn at honum ok ltum eigi spyrjast skmm, at undan sni jafnmargir menn einum manni."

Var n s inn annarr frunautr Hrana ok svo fallinn. N hamast Hraldr, hleypr at Hrana ok hggr skjld hans. at hgg skaai skjldinn ltit, en Hrana ekkert. Hrani hj mti, en Galti hopai undan, ok v hj Kri, einn fylgdarmar hans, til Hrana. at hgg lenti sverinu, svo at fll r hendi Hrana, en eigi srist hann. En me v hann var mjk fimr ok handheppinn, ni hann sverinu upp aftr ok hj til Kra handlegginn, svo af fr, ok kom saxit lrit, svo hann fll. N skja hinir at honum allir senn, en hann verst vel ok drengiliga. Drepr hann n enn tvo af eim, ok v bili hleypr hann at Galta ok hj hfu honum ok klauf hann herar nir. Fll hann n daur, en s, sem eftir st, ba Hrana um lf. Var at annarr rll Gauta, sem fyrr var getit. Var n Hrani mr mjk, en ltt srr. Hvlist hann n um stund ok spyrr rlinn, hvat ttt var um fall Gauta.

6. kafli - Hrani fekkst vi Npu trllkonu

Litlu sar kemr Helgi krkr me fjra mann. Hafi hann fregnat af smalamanni, at Hrani mundi lis urfa. Var n fagnaarfundr me eim, ok sgu menn, at vlkr mar mundi eigi vera eim dgum ar nlgt sem Hrani at afli ok fimleik. Var n Kri eigi t af daur, ok hj Hrani af honum hfu. Svo dysjuu eir Hrald galta ok fylgjara hans ar einum hl, er san nefnist Galtahll, fru san heim til Helgastaa me viarhlssin. Rmdist etta va um sveitir.

Eigi er getit, at nein eftirml yri af falli Galta, ar hann tti eigi frndr mjk nna sr. ar me var hann ok vinsll mjk.

Sat n Hrani hj Helga um hr, ok bar eigi til tenda. Helgi var mesti bsslumar. tti hann gott b ok f margt. Hann hafi selstu sna fyrir austan Skjlfandafljt.

Eitt sumar bar svo til, at smalamar kom eigi heim at selinu um morguninn, ok lei svo dagrinn ok nttin.

N lta grikonur segja Helga, at smalamarinn sjist hvergi, en f hafi allt heim komit. Undrast n menn yfir v, ok sendir n Helgi tvo menn at leita hans. eir fru af sta ok leituu fram til fjalla rj daga ok fundu hann eigi, ok var svo htt essari leit ok settr annarr smali at gta fjrins. N lei hlfr mnur til ess, at hann hvarf, ok var hans einnig leitat, ok fannst hann eigi heldr en inn fyrri. Strum undrar Helga etta, ok tla menn trlltekna, ok vill n engi vera til smalamennsku eirra sta, ok ferr svo, at Hrani bst til um hr. N ferr Hrani at smala, ok lr hlfnnur vika, svo eigi berr neitt til tenda.

Eitt kvld rekr hann f langt fram dalinn ok sezt nir ar, sem httir rekstrinum. Skir hann svefn mjk. Kemr honum hug, at etta mun trauliga sjlfrtt, stendr upp aftr ok hristir etta af sr. En sem hann litast um, sr hann, hvar ft kemr aftr hlaupandi me ysi ok ysi miklum. Rennr n nokkut af Hrana megin, ok n getr hann at lta, hvar einhver vttr hleypr eftir fnu. Nlgast n etta skjtt. Er at at sj trllskessa ferlig. Stgr hn fyrir, en jhnappar berir. Ok er hn kemr ar, sem Hrani var, staldrar hn vi ok mlti: "Heill , Hrani hringr, ok muntu ba mn."

Hringr mlti: "Svo er vst, ea hvat heitir , ea hvar eru hbli n?"

Hn segir: "At litlu kemr r at at vita. Ek heiti Npa, ok erum vit systr rjr ok vinnum fyrir fur okkar kr. Er ek eirra elzt, en mir okkar er dau. Atsetr eigum vit Fljtsdal hr fram. Hfum vit verit ar tlf r, ok mun mnnum va nlgt hafa tt sik vanta haustum f ok hross. Hefi ek n stt tvo smalamenn Helga krks, ok n tla ek at bta r vi ok hafa til snu morgun. Hefir fur minn illa dreymt til n, ok held ek fugt orit fyrir honum um drauma, ar hann n far vikur eftir lifat."

At v mltu rr hn Hrana, en hann nr hryggspennu yfir um hana undir hndum. rsti hn svo fast at handleggjum hans ok bk llum, ok var hann nr aflvana fyrir henni. Verst hann fyrir henni um hr, en hn skir at koma honum undir sik, ok n hrekjast au um bala nokkurn ok frast at steini einum, er ar st. at finnr hann, at hn vill koma honum steininn. Ok er hn kemr at honum, bregr hann svo hart vi, at henni vera hendr lausar, ok snr hn bakinu vi steininum. Neytir hann n orku ok rekr hana aftr bak steininn ok hryggbrtr hana.

segir hn: "Svo mun fara sem mir mn heitin sagi, at vit mundum allar af einum manni drepnar vera. Hefir n yfirunnit mik, ok muntu ar af hrs hafa."

Vill n Hrani eigi heyra lengr raus hennar, en gat eigi at gert, v hn hlt honum svo fast at sr, at eigi mtti hann hrra nema hndum. Brst hann n um, ar til hann losnar. Hefir hn rifit af honum kli hans. Ok n hleypr hann angat, sem sver hans var, sem hann hafi misst tuski eirra. Grpr hann at ok hggr haus af henni, hverr, lauss var orinn, geispai hann upp Hrana, svo hann fll vit af gufu eirri, er r honum gaus. En eftir litla bi raknar hann vi ok er stirr mjk. Gengr hann svo heim selit ok leggst nir.

7. kafli - Heimkoma Hrana

Um morguninn, er grikonur vru ftum, sj r, at f er vi stul, en Hrani liggr hvlu, ok tla r hann muni hafa vakat hj v um nttina ok heim komit egar fyrir risml. N liggr hann allt til hdegis. Svo rss hann upp. Sj r kli hans va rifin sundr. N ltr hann taka hross eitt, er ar var nlgt, ok rr heim til Helgastaa, finnr n Helga. Fagnar bndi honum vel ok spyrr tenda. Hrani segir sem orit var fr llum viskiptum eirra Npu ok sn. ykkir Helga mikils um vert ok akkar Hrana me mrgum fgrum orum framgngu sna. Sndi Hrani, hversu hn hafi rifit af honum kli, ok svo var hann va blr ok marinn ok hold hans hnykla saman hlaupit.

N er sem fyrr, at engi vill til smalamennsku vera Krksseli. Er svo frt heim r selinu. Berr n eigi til tenda at sinni framar. En um haustit fara menn fjallgngur ok fjrleit. Er ar Hrani einn me rum.

8. kafli - eir Hrani unnu trllum

Mar er nefndr Slvi. Hann bj Struvllum Brardal. Hann tti son, er Einarr ht. Hann var sterkastr ungra manna, er ar uxu upp. bj Hskuldr halti at Hofgrum Rangrdal. Hans sonr var Gestr krna, mikill mar ok sterkr. Hann gekk nst Einari um afl ok roska, ok var vel me eim. Hann fr ok einn fjrleit me hinum. Fylgjast eir svo at, Hrani, Einarr ok Gestr, ok tla sr at ganga Fljtsdal. Sem eir koma fram eftir honum, gerir oku me fjki ok v nst hr svo kafa, at hvergi s fr sr.

Hrani segir til sinna manna: "N skulum vit hr at setjast ok ba ess, at hndum kemr."

Ok svo gera eir, ryja n saman grjti, er ng var, ok gera sr skjl, setjast svo ar at. Ok er eir eru at setztir fyrir litlu, ferr Einarr at lta t. Sr hann, at hr minnkar nokkut, ok n gerir hann at lta, hvar tvr skessur hlaupa, megins strar, ok stefna at byrgi eirra. Hann segir etta flgum snum, en Hrani br vi ok hleypr t samt hinir tveir me honum. essu eru r komnar, ok rst nnur Hrana, en nnur snr at Einari.

N er at segja fr atgangi Hrana ok skessunnar, at au sviptast lengi. Finnr hann, at hn hefir afl miklu meira hinni. Bregr hann henni n til sniglmu, ok verr hn at falla, svo hann er ofan henni. Hefir hann engi r at fyrirkoma henni, nr um sir til hnfs belti snu ok bregr honum hls hyrju, svo n belgdi blit upp um hann, en hn hlt honum fstum at sr. Getr hann n um sir losat sik, stendr n ftr ok sr, at hin skessan er bin at koma hinum bum undir sik. Grpr hann n undir kjlka hennar ok setr hnn vi hrygginn ok brtr hana svo bak aftr, en v hljp r henni svo vond gufa framan hann, at hann rauk t af ok vissi ekkert af sr um stund. En Einarr komst n undan henni ok ni sveri Hrana ok hj af henni hausinn, en hn hafi bitit Gest barkann r, ok var hann daur. Ferr n Einarr at vita, hvort Hrani er lfs, ok raknar hann vi. Var honum mjk gt. Skir n Einarr vatn ok gefr honum. Svo batnar Hrana smm saman vman. Birtir n hrina, ok kemr gott ver. Vru eir ar um nttina, ok daginn eftir dysja eir Gest ok r rum sta. Heita ar san Skessudysjar.

Eftir etta fara eir at leita hellisins, ok um sir koma eir at gljfrum nokkurum. Var ar hamarr strr ok illt atgngu. Sj eir undir hamrinum, hvar skugga bar einum sta. Klifra eir n ok vaa angat. Er eir koma ar, eru ar dyrr ok hur hlfa gtt. Ganga eir n hellinn ok inn eftir honum, ar til eir finna enn n dyrr ok jrnhur fyrir. N heyra eir strt hrot, svo eigi ttust eir vlkt heyrt hafa. Leitast eir svo vi at komast inn ok geta eigi, ganga svo bir hurina senn sem vaskligast, ar til hn hrkk upp. Var ar n bjart nokkut sakir glugga, er berginu var austan til. v vaknar karlinn, ok var hann nsta strr ok illligr.

Hann spyrr, hvat um s hark etta ok sagi: "Hefi gesta von verit hr, hefi ek sagt mannaef helli mnum, ok ills hafa mr gefizt draumar dag, ea hversu gekk ykkr reisan, ok fri it mr hfu Hrana?"

at ttust eir vita, at karl mundi blindr vera. Hleypr n Hrani inn ok rekr sverit undir hnd honum, svo gegnum hann st, en karl br vi skjtt ok steyptist fram r fletinu, en Hrani br sr undan, ok brzt karl um, svo allt skalf ok gekk r lagi, er fyrir var. Drapst hann svo um sir.

Fr Einarr inn fyrir hann, ok knnuu hellinn, hvar eir fundu marga gripi gulli ok silfri, bru n r hellinum, svo sem eir gtu komizt me. Gekk eim illa aan at fara. Lgu eir ar nrri um nttina eftir.

En um daginn eftir fru eir til baka me bagga sna. Enga lifandi skepnu sj eir lei sinni ok gengu san heim. N segja eir Helga ok rum mnnum fr ferum snum. tti llum mnnum mikils um vert ok lofuu hreysti Hrana. Mikit f vantai menn um haustit, ok hldu allir, at trll essi hefu tekit at, eir fstbrr yru eigi varir vi. Lr n svo essi vetr, at eigi berr til tenda.

9. kafli - Draumr Hrana

N sem vora tk, kemr Hrana hug, at framameira s at fara utan ok kynna sr nnur lnd, hfingja ok siferi.

at var einn morgun fyrir uppstur, at hann svaf svo sem arir hvlu sinni, ok dreymir hann, at hann s ti staddr tni Helgastum. Hann ltr mann gamlan, en vnligan velli, ykkist n heilsa honum ok spyrja at nafni.

Komumar tekr vel kveju hans ok kvest rir heita. "spurt ekki ek ik," segir komumar. " heitir Hrani ok ert dttursonr minn. Stendr helzt til ess at vera smi ttar innar bi kurteisis ok atgervis vegna, ea hvat vinnr hreystiligt ok hrsvert hr plssi framar en komit er? N er eigi lkligt, at ik fsti hr eftir at koma nnur lnd ok freista, hvat ar liggr fyrir r ea hvat kannt ar til frgar vinna."

Ok uru n ri lj af munni:

r verr frami. Faru,
fljtr at hildar mtum,
Fjrgynjar fr ofbergi
flotnum byrgota.
Herteits hara snra
ok hryja ns tugviar
fellir smna fjallit
flka ftu kjlkum.

Illvttum hefir hallat
hreysti n, brr ljss Rnar.
Galta hels gin veltir
ok glpum eim me hljpu.
gang mun eins vkingum
orka Hrani bana
bandgos brum vindi
ok blik sjs fga mikit.

At svo mltu hvarf rir, en Hrani vaknai ok mundi vsurnar. Segir hann n Helga fr draumnum.

Helgi mlti: "Ngu er lkligt, at svo gangi r eftirt sem hann lt ik skilja drauminum, ok mun lta fur inn vita um essi efni."

Hrani kvast n svo gera vilja, ok skildu eir svo talit at sinn.

10. kafli - Hrani ok Einarr bjuggust til utanfarar

En stuttu eftir etta rr Hrani til Lundarbrekku ok kemr at mli vi fur sinn, segjandi honum fyrirtlan sna, einnig draum sinn ok fyrirsp murfur sns um eftirkomandi hagi sna, - "ea hvat viltu, fair, leggja til ?" segir hann.

Egill svarar lkt sem Helgi, at eigi s lkligt, at honum gefist vel form etta, - "ok mun v bgara at letja ik ess sem afi inn hefir spt betr fyrir r, v svo r ek vsur hans sem hugr karls s vel til n ok hann viti fyrir r liggja nokkura gfu. ykkir mr n eigi sr gegna, at hvetjir Einar Slvason til utanferar me r. it eru bir efniligir ok vel frir, nokkuru s at mta. at er ok lfvnligra fyrir tvo jafnrskva sem it eru at taka far hj kenndum skipverjum ea vera meal margra kunnigra heldr en einn kenndr s hj mrgum kenndum, hvat sem til kann bera, ok mttu it halda saman, ar til ykkr fi vel nir komit. En tlan mn er at, frndi, at eigi munum vit Slvi sj ykkr aftur n it til slands koma san. N vilda ek f r svo farkost, at r tti sem metekit hefir arfhlut eftir okkr mur na, tt eigi aftr kmir."

Hrani gladdist n vi lofun essa ok akkai fur snum blliga. Skilja eir n at svo mltu. Ferr n Hrani at fyrsta at hitta Einar ok segir honum rager sna ok tillgur fur sns. Einari leizt vel etta fyrirtki ok kvest vilja me honum fara. N kemr Hrani heim til Helgastaa ok segir Helga allt, hvat til hafi talazt me eim fegum ok Einari um utanfer eirra ok at fair sinn hafi spt sr, at eigi mundi hann aftrkvmt eiga til ttjarar sinnar n heldr Einarr.

" hugsum vit Egill samt um sama," segir Helgi, "ok mun ar skilja me r ok mr sem ykkr fegum. Verr mr at r sknur, v hefir oft ok vel hj mr verit, ok slkir menn eru eigi hr plssi sem it Einarr at hreysti ok listum, en kemr mr eigi til hugar at hamla ykkr essu, v til meiri frama ok rkdms kann ykkr etta at koma sem fleirum rum."

"Vel talar um etta," segir Hrani, ok slitu svo talit.

11. kafli - eir Hrani tku sr far me Kaupa-Raui

Raur er mar nefndr, sureyskr. Hann var kaupferum gjarnan ok hafi missa landa vru. Var hann v auknefndr Kaupa-Raur. Hann kom etta sumar Skjlfandafjr snemma. Tv skip kmu ok undir eins Eyjafjr.

En sem Brdlingar frtta skipakomu, fara eir samt arir r nlgum takmrkum at finna kaupmenn. Uru n menn beggja megin Skjlfandafljts fleiri fsir til at finna Rau kaupmann en hina, er fyrir innan at kmu, v betra or fr af honum ok vru hans. Kmu eir Hrani ok Einarr samt rum fund Raus, ok var at skjtt, at eir rust far me honum, v eim leizt spakliga ok vel manninn, skipverjar hans vru flestir annan htt ok eigi svo glyndir.

N geri Egill son sinn r gari, svo sem hann hafi lofat, ok fekk honum mikinn farkost samt msa gripi gta, ok urfti ar eigi at segja, at hann hefi skort skotsilfri. eir Egill ok Helgi fylgdu eim Hrana ok Einari til skips ok skildu svo vi me mrgum gum hjartans skum.

12. kafli - eir Raur kmu til Sureyja

Skmmu eftir at Raur hafi lokit kaupsslan sinni ok var til binn, var at, at eim gaf burt byr, ok ltu eir haf. En at vari eigi lengi, ar til mebyrr eirra tk at minnka. ttu eir austr langsaman, ar tivist var lng ok ver. Gengu n slendingar vel fram v verki. En sem Raus menn su yfirburi eirra ok at sureyskir mundu eigi margir n til jafns vi at afli ok rekvinnu, tk at kvikna eim fund vi fstbrr. En bi var, at eir tveir hldu t saman ok skildu aldri, lka hfu eir velunnan kaupmanns, v ru skipsmenn aldri , hvorki vopnaskiptum ea rum atvikum strfelldum.

En eitt sinn, egar Raur heyri illyri manna sinna til fstbrra, mlti hann: "at mun vera fyrsta sinn ok sasta, at ek kem til slands ok slenzkir vera fari me mr. v vildi ek ska af ykkr, skipverjum mnum, at vera eigi svo leitnum vi essa menn, einkum ar eir hafa snt alla g ok spaklti, san eir kmu samfr vora. Annars held ek r hafi bi mik ok til mtparta."

Eftir etta bar allt minna hnfilyrum Raus manna.

En um haustit skammt fyrir vetrntr nu eir Sureyjum. Var kaupmanni vel fagnat heim komnum, ok mltu sumir, at sureysku skipverjunum ok slendingum vri ml at skilja.

13. kafli - Fr Signju ok lrnu ok eim fstbrrum

at er at segja fr fstbrrum, at at eir tku vetrvist me eim manni ar, er Hgni ht, hnefr at virnafni. Hann tti konu , er Geirrr ht. au tku vel vi gestum. eir sndu sik leitna ok ga hverjum manni. Hjnin ttu dttur, er Sign ht. Var hn hart nr gjafvaxta orin, fr ok bjrt hr ok hrund, svo hn tk fram rum meyjum ar grennd. Var hn ok nefnd ljsbr at tilnafni. Brtt fannst at, at Hrana var orit krt til hennar, ok hn tk v me kurteisi ok blu.

hsum Hgna hnefs vru ok tvr mgur. Ht s eldri Sunnefa, in yngri lrn, sem var nfullta. Hn var s annarr kvenkostr, sem nst gekk Signju at raun ok sjn, ok sannaist henni at eir gmlu hfu mlt um England samstum, at ar vri stlkur frar, en r mgur vru enskar at tt. Gautr ht mar Sunnefu ok fair lrnar, kallar inn strhenti. Hann var eftir Englandi ok synir eirra hjna, sem vru fullta flestir.

at bar vi at sumar, er eir Hrani ok Einarr kmu til Sureyja um haustit, at vkingr nokkurr, Grmr at nafni, auknefndr jrnkarl, tk strandhgg einum sta vi England. En sem hann kom heimili Gauts strhenta, er ar var vegi fyrir honum samt rum fleiri, var eigi bndi n synir hans heima ok ftt annarra karlmanna. Fegar hfu farit ann tma at heimboi upp landit einhverjum sta. Mgur vru eftir heima me tvo ea rj karlmenn, en eir flu, nr eir su til Grms fera, en hann ok lr hans tku mgur burt me sr samt allan bezta kost ok ntiligustu hluti r bnum, er eir girntust eiga, samt ru herfangi, bi kvenflki ok karlmnnum ok fjrhlutum, er grennd hfu tekit.

N siglir Grmr jrnkarl sna lei me etta, en sem eir kmu nlgt Sureyjum, hugsandi at gera ar eins, mttu honum hermenn rem skipum. Hfu eigi essar herteknu kvensniftir af at segja, hverjir ar kmu mti, utan s ht Eysteinn harverkr, er fyrir var. Sl n bardaga me eim Grmi. Fll hann ok skipverjar hans eirri orrustu. Var sagt, at hann svo seimagnar hefi verit, at engi jrn mttu hann bta. eir Eysteinn tku n kvenflk etta af Grmi fllnum samt miklu ru herfangi, ok bar kvenflkit sik allltt, svo hermenn aumkai yfir ok skutu eim land it fyrsta Sureyjum me nokkurum fjrhlut. stanmdust r mgur hj eim Hgna ok Geirri.

Einarr lagi mikla st vi lrnu, ok undu eir fstbrr vart annars staar en hj eim stallsystrum. Var ar ok hver mar vel til eirra, ok lr svo at sumarkomu.

14. kafli - Af framgngu Hrana ok Einars

Brr tveir eru nefndir til sgunnar. Ht annarr Arnhfi, en annarr Hildir, vkingar miklir ok eirarmenn, hfu stundum berserksgang. eir herjuu va um tstrandir ok eyjar, svo f ok fjr manna var nmi. eir stru snu skipi hvorr eirra ok kmu n at Sureyjum fyrsta dag sumars. var Kaupa-Raur binn til burtsiglingar at vanda ok hafi boit til drykkju heima hj sr eim fstbrrum, Hrana hring ok Einari, samt allmrgum ar innlendum. Eyjamenn su til skipanna ok at au lentu ar, sem skip Raus var floti, ok ltu gestir essir mjk liga. Var n gengit drykkjustofu Raus ok gesta hans me skipafregnina ok til getit, at vera mundu berserkirnir, Arnhfi ok Hildir. Vi etta hljnai Raur ok gestir hans nema Hrani ok Einarr.

Tekr n Hrani til mls ok segir: "Sj megum vit komendur, Einarr minn."

Einarr svarar: "Ef vilt koma t fyrir , mun ek eigi nenna eftir at sitja. Vildi ek n, at eyjamenn hr nlgir hertu upp hugi sna ok fylgdu okkr, ef liggr."

Gengu menn n t at sj til hafnarinnar, ok leizt eim svo sem til var getit. Var v safnat strax mnnum af eim Hrana ok Einari r nstu stum. Vkingana bar n mjk brtt at ar, sem Raur kaupmar var ok hinir allir. Hfu eir eigi orit varir vi manna drttinn, fyrr en eir kmu at gari eim, er flkit st undir. Var ar Raur kaupmar, eir tveir Brdlingar ok tjn menn arir. Vru eir tveir slenzku vgligastir af llum eim.

Me Raui var t mar s, er rr ht, gt bogaskytta, svo jafnslyngr mar var ar ekki eirri list. Var hann v Dal-rr kallar. Nokkurir vru ar arir, er af honum hfu lrt, en kunnu eigi til jafns vi hann.

En sem berserkir kmu ok sj flokkinn alvopnaan hinum megin garsins, segir Arnhfi: "Hrddir eru n mslingar, ea hv standi it hr hnappi, eyjamenn? Vit brr, Arnhfi ok Hildir, erum komnir at skja ik heim, Kaupa-Raur. ert atfangamar mikill, ok muntu taka vel vi gestum,"

"Svo vildi ek vi ykkr taka sem it leiti mn," sagi Raur.

"N fru na vru selda strax dag," sagi Hildir.

"Lkt vil ek ti lta ok at inn er lagt," segir Raur.

"Eigi skortir okkr brr," segir Arnhfi. "Hefi ek at sver hendi, er heitir Grsa, en Hildir, brir minn, at, sem heitir Svaf."

Tku brr a lta siliga ok grenjuu. eir Hrani ok Einarr gengu fyrir garsendann alla gtu at eim brrum.

"Vi mega menn skiptast, lgra lti," segir Hrani.

Arnhfi snr at honum, en Hildir at Einari. Hggr Arnhfi skjld Hrana, en tk eigi . Hrani hj aftr ok klauf skjld fyrir Arnhfa. annat sinn hj Arnhfi, ok nam hggit rijung af skildi Hrana, en eigi srist hann. Hrani hj ok annat sinn. Kom at hgg xl vkingsins ok nam fr suna hgri me handleggnum, ok segir eigi framar af honum.

En sameign eirra Einars ok Hildis gekk svo, at Hildir hj skjld Einars ok klauf hann fyrsta bragi. Einarr hj aftr til Hildis ok nam ltit af skildi hans. Berserkrinn hj aftr til hans, en hann brst undan, snerti oddrinn lrit, svo nokkut srist, en sverit gekk vllinn kaf, en Hildir laut eftir essu jtunliga hggi. mean hj Einarr hls honum, svo af tk hfuit, ok er hann lka r sgunni sem hinn.

En mean essi vg gengu af, mttu eyjamenn fyrir hinum, ok tk brtt til at berast . Skaut Dal-rr ok arir bogmenn margan skelmi til bana. En sem eir Hrani ok Einarr hfu fellt brr, uru eir strhggir ok mikilvirkir vi eftir vru, ok rttu eir brtt hlut manna sinna. En er at su eir eftir vru skipunum, sem bi vru allmargir ok harsttir, gengu eir land ok lgu at Sureyingum. Tku slendingar vel ok drengiliga vi eim. Bogmenn spruu eigi heldr skotin. Harnai orrustan at nju. Tku hinir arir eyjamenn at srast ok falla. Var eirra framgangr linr. En eir Hrani ok Einarr drpu skipsmenn, ar til eigi vru nema fjrir eftir, en eir vildu flja til skips. Fstbrr vru eim at, ar til engi st eftir sast. Var dagr enda. Hafi orrustan stait fr v fyrir midegi. Fllu ar allir eir, er at kmu, tuttugu ok tta tals, en af sureyskum sj. Ltit er getit um atgerir Raus kaupmanns, ar hann var eigi bardagamar. Vru n fstbrr eigi strum srir, en kafliga lnir ok mir.

Fru menn at sofa um nttina, en um morguninn snemma fru eir fram skip brra ok tku ar herfang mikit gulli ok silfri, gersemum ok drendis klum, en arir dysjuu val. N lgu eir Kaupa-Raur ok Hgni hnefr at til, at eir fstbrr skyldu mestan hluta herfangsins eiga ok eim nst rr arir, er bezt li hfu snt, ok svo var. Lofuu n allir mjk framgngu slendinganna ok kvu ar mundi allra manna f ok fjr tnzt hafa fyrir vkingum, hefi eigi eir svo vel dugat. Vru n Brdlingar ktir ok drukku lystugt eftir allan enna fjrfeng.

Kva n Hrani fram komna vsnasp afa sns fyrir sr drauminum forum.

15. kafli - Hrani stafestist Sureyjum

Fm dgum eftir etta sigldi Raur. En nsta dag eftir kom skip til eyjanna. Vru at inir ensku at skja kvenflk sitt, v eir frttu, at at var Sureyjum heilt ok lifandi. Fr Einarr til Englands me eim mgum, ok lkr hr frsgn um hann.

at er at segja nm Hrana, at Sign elskai hann v meir sem hn s, at hann var rum frgri. Hafi hann at ri vi hana at sigla til fleiri landa ok vera var kunnugr, en hn latti hann ess ok kvest eigi mega sj af honum.

"Er ok annat tvennt," segir hn, "at hvorki vinnr meir annars staar til frgar en hr, ok lka arf n vi essu takmarki."

Fllst hann r hennar ok gekk hann at eiga hana etta sumar. Samvist eirra var g ok lng. Hann var mjk vinsll mar ok strauigr, v framar sem honum jkst ar aldr ok hann vann meir ok meir til hvorstveggja, v t, egar at vkinnar kmu, var hann fremstr flokki til at afstra eim ok eya, hvar til hann hafi ok stran styrk of eim tveimr skipbrotsmnnum, er hann eitt sinn hjlpai ar vi eyjarnar, sem nefndir eru Bjrn breiskeggr ok rir fimi, bir slenzkir. eir fylgdu Hrana vilangt eftir at. Hann hafi tekit af skipbroti eirra.

Hrani kom eigi til slands aftr, svo sem fair hans hafi spt. au Sign ttu eina dttur. Hallveigu at heiti. Fleiri barna getr eigi, sem menn viti upp vst.

Hrani andaist sttarsng, gamall var orinn. Hafi hann tt sj bardaga Eyjum fyrir utan ann, sem hann felldi Galta ok rla hans, r hann sigldi. Ok endar hr ann veg sgu af Hrana hring Egilssyni.